Następnym etapem naszej trasy jest Poggio Renatico.
Na placu głównym dominuje imponujący, neogotycki kościół San Michele zbudowany w 1907 roku. Niedaleko wznosi się Zamek Lambertynów z XV – XVII wieku, kiedyś własność lokalnych feudałów, dziś jest siedzibą urzędu miejskiego.
Podążając w kierunku San Carlo mijamy wioskę obsadzoną wiejskimi domkami w stylu bolońskim, budowanymi na planie kwadratowym, z charakterystycznymi szopami służącymi do przechowywania siana, krytymi portykami. Kilkaset metrów od drogi, po lewej stronie, widoczny jest zielony mur obwałowania Renu.
Przebywając kilka kilometrów dalej kierujemy się w lewą stronę do Chiesa Nuova i potem na prawo do Sant’Agostino. Chętni wycieczkowicze mogą przebyć kilkaset metrów drogi w stronę obwałowania, z którego rozpościerają się widoki, z jednej strony na malowniczą wioskę, której pola uprawne z góry przypominają bogato zdobione ornamenty, z drugiej strony bogato zalesione doliny rzeczne.

Na obwałowaniu nie ma tras przeznaczonych na rowery, toteż przebycie go może sprawiać trudności, dlatego ten wariant polecamy tym, którzy mają odpowiednio przygotowany sprzęt rowerowy.
Nad miejscowością Sant’Agostino dominuje z góry dzwonnica kościelna, z której czas skanduje godziny zarówno ze zwykłego zegara jak i ze słonecznego. Niedaleko znajduje się obszerna zielona przestrzeń lasu Panfilia, bardzo znanego z występowania białej trufli. W niedalekim centrum miasteczka Dosso miłośnicy samochodów mogą zwiedzić Wielofunkcyjne Centrum Lamborghini, które wystawia na miejscu samochody tej słynnej marki.
Kontynuując trasę w stronę Buonacompra i Cento wjeżdżamy na terytoria związane z osobą Lukrecja Borgia, która wniosła te tereny w posagu poślubiając swojego trzeciego męża, Alfonsa z rodziny Este, księcia dziedzica księstwa ferraryjskiego. Podążając        w kierunku Pilastrello zapuszczamy się w kolejną miejscowość na granicy Ferrary i Modeny. Mijając z prawej strony kompleks zrujnowanych budynków Torre Spada, dawniej pańskiej posiadłości, docieramy do drogi krajowej w pobliżu Corporeno, którego kościół San Giorgio kryje w swoich wnętrzach cenne dzieła.
Stąd docieramy do Cento, bardzo ważnego miasta w historii na pograniczu trzech regionów, pod koniec XII wieku miejsce to było dominium biskupa Bolonii całkowicie od niego zależnym.
Świadectwem stanowiącym o wolności miasta Cento jest Instytut, który określa status przynależności miasta według rotacyjnego systemu podziału ziemi, początkiem sięgającego średniowiecza i utrzymującego się do czasów dzisiejszych. W 1502 roku ojciec Aleksander IV Borgia w trakcie negocjacji przed zawarciem związku małżeńskiego między swoją córką Lukrecją a Alfonsem z rodziny Este, nie zawahał się przed odebraniem Cento i pobliskiego Pieve kościołowi bolońskiemu, aby potem przekazać te ziemie rodzinie Estense.
Warto dodać też, że w Cento urodził się jeden z mistrzów siedemnastowiecznego malarstwa włoskiego, Jan Franciszek Barbieri, zwany również ‘Guercino’.